جای خالی‌ای که پر نمی‌شود؛ از سوگ فرزند تا ضرورت گفت‌وگو برای پیشگیری از خودکشی

از احساسات مختلفی که تجربه کردم بگویم؟ از خشم و غبطه‌خوردن به هم‌سن‌وسالانِ فرزندم؛ از ناباوری و حیرت؛ از حس تلخ استیصال؛ از پشیمانی از کارهای ناکرده در حق او؛ از خودسرزنشی، از شرم، و در نهایت پذیرش — اما نه به‌صورت خطی و با سیر مستقیم؛ موجی سینوسی است، با رفت‌وبرگشت و تسلط نسبی بر وضعیت.
از جای خالی که هیچ‌وقت و به هیچ شکلی پرشدنی نیست.

سوگِ فرزند از سوگ‌های دیگر دردناک‌تر و متفاوت‌تر است و اگر مراقب نباشی، از خودسرزنشی‌های ویرانگر لبریز می‌شوی. رنجی که ماحصل ترکیبِ اَوردهٔ ژنتیکی، محیط خانوادگیِ نامناسب، جامعه و محیط آموزشیِ سرکوبگر و سیستم درمانیِ ناکارآمد است — و بسیار چندوجهی‌تر و پیچیده‌تر از این است که در یکی‌دو علتِ ساده خلاصه شود.
از آمار روزافزون و وحشتناکِ تصاعدیِ خودکشی، به‌ویژه در سال‌های اخیر با دلایل متعدد؛ مسلماً هرچقدر جامعه بسته‌تر و سرکوبگرتر باشد و وضعیت اقتصادی، اجتماعی و سیاسی فشار بیشتری به مردم وارد می‌کند، به‌خاطر فشارهای چندجانبه و ناامیدی‌های سیستماتیک، شاهد رشد بیشتر خودکشی هستیم و خواهیم بود — و در نسل جوان و مولد بیشتر!

یکی از باورهای بسیار غلط، غیرعلمی و حتی ویرانگر این است که با فردِ مشکوک به خودکشی حرف نزنیم و گفتگو نکنیم و در این زمینه برنامه و میزگرد و… نداشته باشیم. برخلاف باور عوام، صحبت‌کردن و واکاویِ احساس و افکارِ فرد در کاهش میل به خودکشی و پیشگیری از این آسیبِ جبران‌ناپذیر، قطعاً نقش بسزایی دارد.

البته از مردم عادی که آگاهی و دانشی در این زمینه ندارند، انتظار خاصی نیست؛ اما از سیستم آموزش‌وپرورش — که هم از آسیب‌هایی که خواسته یا ناخواسته به کودک و نوجوان وارد می‌کند، و هم… — انتظار می‌رود اقدام کند. وقتی از جمعیتی که در زمینهٔ پیشگیری فعالیت دارد و اشاره به ورودشان به آموزش‌وپرورش کردم، گفتند: «به ما اجازهٔ ورود و صحبت داده نشد.» اخیراً هم به‌نظر می‌رسد برای معلمانِ جدیدالورود، در میان دوره‌های آموزشیِ مختلف، بخشی به این موضوع اختصاص یافته است.
و من دارم فکر می‌کنم هر کسی در هر قالبی و با هر تعداد مخاطب، کاری که از دستش برمی‌آید انجام دهد، دست‌مریزاد دارد؛ موضوع مرگ و زندگیِ آدم‌هاست!

کتاب پیشنهادی: «در اوج تاریکی»، اثر روری اوکانر، ترجمهٔ مصلح میرزایی و دو نفر دیگر که الان اسم‌شان یادم نمی‌آید. به نظرم هر کسی این دغدغه را دارد بهتر است آن را بخواند. همچنین معرفی سایت «طعم گیلاس»، سایت مدیریت و مداخله در بحران.

خواهشمند است با هدف حمایت از فعالیت‌های مطالعاتی مستقل و کمک به توسعۀ فعالیت‌های مدنی مؤسسۀ رحمان، مبلغ مورد نظرتان را به شماره کارت مؤسسه واریز کنید. حمایت شما برای کاهش آسیب‌های اجتماعی و بهبود شرایط کشور از یک برگ تا یک پژوهش اهداف مؤسسۀ رحمان را محقق خواهد کرد.

نظرات کاربران

اشتراک گذاری در

هیچ نظری وجود ندارد.

کامنت خود را بگذارید







مقاله های دیگر